به وبلاگ مشکانی خوش آمدید

بشنو از نی چون حکایت میکند               وز جدائیها شکایت میکند

کز نیستان تامرا ببریده اند                      از نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق          تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش        باز جوید روزگار وصل خویش

من بهر جمعیتی نالان شدم                   جفت بدحالان و خوشحالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یا رمن             وز درون من نجست اسرار من

سر من از نالۀ من دور نیست                  لیک چشم و گوش را آن نورنیست

تن زجان و جان زتن مستور نیست           لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد       هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد              جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که ازیاری برید                   پرده هایش پرده های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید             همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پرخون میکند                    قصه های عشق مجنون میکند

گر نبودی نالۀ نی را اثر                          نی جهانرا پر نکردی از شکر

در غم ما روزها بیگاه شد                      روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست               تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

در نیابد حال پخته هیچ خام                   پس سخن کوتاه باید وسلام  

                                       اخرین غزل مولانا

رو سر بنه ببالین تنها مرا رها کن                ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

مایئم و موج سودا شب تا بروز تنها             خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو هم دربلا نیفتی                 بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

مائیم و آب دیده در کنج غم خزیده              برآب دیدۀ ما صد چای آسیا کن

خیره کشی است مارا دارد دلی چو خارا      بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد                ای زرد روی عاشق تو صبرکن وفا کن

دردی است غیر مردن کان را دوا نباشد        پس من چگونه گویم کان درد را دوا کن

در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم      بادست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

بس کن که بیخودم من ور تو هنر فزائی        تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن